Graan, een walvis, de datumgrens en Japan

Posted by in At sea

Het zijn nu ruim twee weken dat ik aan boord ben van de Marinus Green. De reis naar Vancouver WA was erg lang, eerst een vlucht van meer dan acht uur naar Minneapolis. De veiligheidsmaatregelen van de Amerikanen zijn belachelijk streng, we werden drie keer ondervraagd bij de grens en ook al in Amsterdam, we moesten meerdere keren door de veiligheidscontrole. We waren in Amsterdam rond één uur vertrokken en kwamen in Portland om zeven uur ës avonds aan door de tijdverschuiving. We hadden wel twaalf uur gevlogen. Het schip was nog niet aangekomen dus we werden nog een nachtje ondergebracht in een hotel. De vlucht van Minneapolis naar Portland was erg mooi, eerst over woestijnachtig gebied en daarna een onverwachtse overgang naar bosgebied en bergen. Een prachtig gezicht in het avondlicht. Honderden kilometers bijna onbewoond, wat een ruimte!

Ik ben samen met klasgenoot Joery aan boord gekomen. Hij werkt de eerste maand in de machinekamer en ik aan dek en op de brug. Op de brug loop ik de wacht samen met de eerste stuurman die tevens mijn mentor is. Hij komt uit Oekraïne en weet altijd mooie verhalen te vertellen van wat hij heeft meegemaakt. Meestal verwerk ik informatie over het weer die we ontvangen op kaarten op thermisch papier via een soort fax. Ook krijgen we via satelliet het één en ander binnen en via email. We hebben nu graan geladen, rond 14000 ton uit Vancouver British Columbia, Canada. Voor we dat konden laden moest het ruim natuurlijk helemaal schoon zijn en er kwam een inspecteur aan boord. Alles moet perfect zijn want er is veel geld mee gemoeid als het ruim overnieuw schoon gemaakt zou moeten worden. Gelukkig ging het goed en we konden direct door naar de steiger. We hadden de avond voor vertrek nog de gelegenheid om even een kroeg in te gaan en wat films te kopen.
We hebben een uitgebreide recreatieruimte op het schip waar we soms een film kijken, tí is net een woonkamer. Mijn hut is ook best comfortabel, behalve het matras! (plank is misschien de meest accurate omschrijving). Het duurde ongeveer twee weken tot ik aan de werktijden ís nachts en slapen overdag gewend was geraakt en aan de voortdurende tijd en zelfs dagverschuiving bij de datumgrens maar nu heb ik mijn ritme gevonden.

Een tijdje terug toen we nog voor Alaska voeren net voor Unimak zagen we een walvis voor het schip opduiken, een fontein blazen en met zijn staart op het water slaan. Het was een prachtig beeld, helaas had ik mijn fototoestel niet bij de hand. Sinds dien neem ik het altijd mee naar de brug voor het geval dat. Gister avond passeerden we Tugaru Kaikyu, dat is de straat tussen Hokkaido en Nippon, Japan. Er was verder weinig te zien van Japan, een aantal bergruggen in het avondlicht. Toen we nog Hokkaido passeerden was erg slecht weer toen ik op wacht was. Windkracht 6, maar omdat wij een relatief groot schip zijn is daar maar weinig van te merken, zeker als de golven recht van voren komen. Er was vlak bij de kust een vissersboot gekapseisd en er kwamen via de Navtex en op de Marifoon berichten binnen over vermiste bemanningsleden. Maar wij waren te ver uit de kust om assistentie te verlenen.
We varen nu naar Cai Mep in Vietnam en vervolgens gaan we bunkeren (brandstof laden) in Hong Kong waarna we windmolens laden in Lianyun Gang, China. Ik hoop in een van de havens gelegenheid te hebben wat fotoís op Internet te zetten.

Tot het volgende bericht, Ahoi!